Rosemin Hendriks

Voor Rosemin Hendriks (Velp, 1968) vormt een gezicht, meestal dat van
haar zelf, het uitgangspunt voor een werk. Dit gegeven werkt zij vooral
lineair uit in houtskool en conté op grote vellen papier. Het grote formaat
verleent de beelden een wonderlijke spanning tussen intimiteit en
herkenning enerzijds en afstand en vervreemding anderzijds.

De kunstenares duidt haar werken bij voorkeur niet aan als
zelfportretten, voor haar is het wezenlijker dat het tekeningen zijn. Haar
werk is te zien in diverse musea.